Writings from the heart

ബാല്യം...എന്നും ഓർമ്മകളിൽ ആയിരം പൂത്തിരി കത്തിക്കുന്നത്....പക്ഷേ ചിലപ്പോളെങ്കിലും ഇടയ്ക്കു ഒന്ന് കൈപൊള്ളിപ്പോകലും ഉണ്ട് . ചില ഭയങ്ങൾ...പിശാചിൽ തുടങ്ങി പിള്ളാരുപിടുത്തക്കാർ, നാട്ടിലെ തസ്‌ക്കര വീരന്മാർ...അങ്ങനങ്ങനെ. ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ചില കുഞ്ഞു മനസ്സിന്റെ ഓർമ്മനുറുങ്ങുകൾ. അതിലൊന്നാണ് മുത്തുവിന്റെ  കഥയും.  ആ " മുത്തു പുരാണം " പറയാം.                    ചേക്കൽ  എന്ന എന്റെ മനോഹരിയായ നാട് വിട്ടു അമ്മവീടായ മംഗലത്തേയ്ക്കു വന്നപ്പോഴേയ്ക്കും പിശാചുക്കളോടുള്ള എന്റെ ഭയത്തിനു അൽപ്പം അയവു വന്നു. പക്ഷേ അതിനു പകരം "മുത്തു" എന്ന ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ തസ്‌ക്കര വീരൻ എന്റെ മനസ്സമാധാനം കെടുത്താൻ തുടങ്ങി. "വെളിച്ചം ദു:ഖമാണുണ്ണീ ..തമസ്സല്ലോ സുഖപ്രദം" എന്ന മലയാള കവിത തമിഴനായ മുത്തുവിന് എങ്ങനെ അറിയാം എന്നെനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. സുഖപ്രദമായ തമസ്സിൽ സുഖമായിട്ടു മോഷ്ടിക്കുന്ന എളുപ്പ ജോലി തിരഞ്ഞെടുത്തത് കാരണം "മുത്തു " അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ നാട്ടുകാരുടെ "കണ്ണിലുണ്ണിയായി".  അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ എന്ന് ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് കണ്ണിൽ ഒരു ഉണ്ണിയുണ്ടെങ്കിലും, വീട്ടിൽ ഒരുണ്ണിയു...

ഓർമ്മയുടെ കാളവണ്ടി കയറി ടാറിടാത്ത, കൂർത്ത ചരലുകളുള്ള ചെമ്മൺ പാതയിലൂടെ പുറകോട്ടു സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ എത്തിപ്പെടുന്നത് വഴി തീരുന്നിടത്തുള്ള അച്യുതൻ മാമന്റെ ചായക്കടക്കു മുൻപിലാണ്. ഈ ഭൂമിയുടെ ഏറ്റവും അറ്റത്തുള്ള, കീഴ്ക്കാംതൂക്കായ നിലപ്പരപ്പിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ചു തൂങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോലെ ഒരു കുഞ്ഞുകട. ചേക്കലിലെ അച്യുതൻ മാമന്റെ ചായക്കട. അതുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ പാറയാൻ കടവ്. ആറ്റുവെള്ളം കൂലംകുത്തി ഒഴുകി, പാറയിൽ നിന്നും തലയടിച്ചു വീണ്, ചിതറി, ആകെ നൂലുപോലെ ആയിപ്പോയതിൽ പരിഭവിച്ച് , എന്തൊക്കെയോ പുലമ്പിക്കൊണ്ട് ഓടി ഒഴുകുന്നു. അക്കരെ ജനവാസമില്ലാത്ത, പകലിലും ഇരുട്ട് മൂടികിടക്കുന്ന ഭൂപ്രദേശം, മുതുവന്നൂര് . തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന വൻവൃക്ഷങ്ങൾ എന്തോ നിഗൂഢതകൾ ഒളിപ്പിച്ച്  കാവലാളുകളായി തലയുയർത്തിപ്പിടിച്ചു അതിരുകാക്കുന്നപോലെ നിരന്നു നിൽക്കുന്നിടം.  അക്കരെ പോകുന്നവർ പാറയാൻ കടവിൽ കാൽകഴുകി മാത്രം ആ ഭൂമികയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ ആവൂ എന്നത് ആശ്ചര്യം. ഇക്കരെ തിരികെ എത്തുമ്പോൾ ക്ഷീണം തീർക്കാൻ അച്യുതൻ മാമന്റെ കട ഒരു പെരുവഴി അമ്പലം പോലെ നിലകൊണ്ടു.  വൈകുന്നേരം ആറ്റിൽ കുളികഴിഞ്ഞു പോകുന്നവർക്ക് ചൂടോടെ ചായക്കടി വാങ്ങാനും മറ്...

എന്റെ പെണ്ണ് വരയുടെ കഥ കുട്ടിക്കാലത്തിന്റെ നിഷ്ക്കളങ്കത എത്ര കൗതുകങ്ങളാണ് നമ്മിൽ നിറയ്ക്കുന്നത്. ക്ഷണികമായ മഴവില്ലുപോലെ പലതും ഭ്രമിപ്പിച്ച് മറഞ്ഞുപോകും. ആരാവണം, എന്താവണം എന്ന തീരുമാനങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കും. ഞാനെന്ന കുട്ടിയും അത്തരം ഭ്രമങ്ങളിൽ നിന്നും സ്ഥായിയായ ഒരു സ്വപ്നത്തിലേക്ക് കടന്നത് മലയാളഭാഷാ ക്ലാസ്സിൽ രാജാരവിവർമ്മ എന്ന അതുല്യ പ്രതിഭയെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞപ്പോഴാണ്. "ഒരു ചിത്രകാരിയാവുക" ആ ഒരു തീരുമാനത്തിന്റെ വിത്ത്  കുഞ്ഞു മനസ്സിലേയ്ക്ക് എറിഞ്ഞത് ഞാൻപോലും അറിയാതെയാണ്. തിരുവനന്തപുരം മ്യൂസിയത്തിൽ ആ മഹാനായ ചിത്രകാരന്റെ തൂലികയിൽ വിരിഞ്ഞ ജീവസുറ്റ സുന്ദരിമാരുടെ ചിത്രങ്ങളിലെ കണ്ണിന്റെ തിളക്കവും, ചുണ്ടിലെ വശ്യമായ പുഞ്ചിരിയും എന്നിലെ കുട്ടിയെ ഒന്നുകൂടി ആ സ്വപ്നത്തിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. ചിത്രകാരി ആവുക എന്ന സ്വപ്നം എന്റെ അസ്ഥിയിൽ പിടിച്ചു. കൈകൾ വരയ്ക്കാനായി മാത്രം ഉള്ളതാണെന്ന് ഞാൻ സ്വയം എന്നെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു. ആ മഹാനായ ചിത്രകാരൻ കുട്ടിക്കാലത്ത് കരിക്കട്ട കൊണ്ട് ചുമരിൽ ചിത്രമെഴുതിയതും, അമ്മാവൻ ശകാരിച്ചതുമൊക്കെ ഭാഷാധ്യാപകൻ ക്ലാസ്സിൽ വിവരിച്ചത് ഒരു സിനിമാ ട്രൈലറുപോലെ എന്റെ...

അയ്യപ്പാ കോളേജിലെ പ്രേതം  ഭാഗം രണ്ട്.   "അപ്പോൾ സന്ധ്യയായിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അടുക്കളയിലെ ജോലി തീർത്തു  കുളിക്കാനായി അയയിൽ ഉണക്കാനിട്ടിരുന്ന തുണി എടുക്കാൻ ഞാൻ വടക്കു ഭാഗത്തേയ്ക്ക് പോയതായിരുന്നു. തുണികൾ എടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അങ്ങകലെയായി  ഒരു വെളുത്ത പൊട്ടു പോലൊരു രൂപം പ്രത്യക്ഷമായി. വിമാനമായിരിക്കും  എന്നാണ് ആദ്യം കരുതിയത്. " ചേച്ചി എല്ലാപേരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ എന്ന ഭാവത്തിൽ ഞങ്ങളെ നോക്കി. പിന്നെ തുടർന്നു.  "പക്ഷേ ആ രൂപം വളരെ വേഗത്തിൽ എന്റെ മുന്നിലേയ്ക്ക് വരികയും, അടുക്കുന്തോറും വലിപ്പം വയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. ശരിക്കും  തലയ്ക്കു മുകളിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ അന്തിച്ചു പോയി. അത്രയ്ക്കും ഭീമാകാരമായി  മാറി ആ രൂപം. ഒരു പുക മറപോലെ, മനുഷ്യരുടെ കൂട്ട്  മുഖമൊക്കെയുണ്ടായിരുന്നു അതിന്. പെട്ടെന്നുള്ള ഈ കാഴ്ച  കണ്ടു ഞാൻ ബോധം കെട്ട് താഴെ വീണത് കൊണ്ട്  അതെങ്ങോട്ടു പോയി എന്ന്  എനിക്കറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. " ഞങ്ങൾ ഭയം കൊണ്ട് ഒന്നുകൂടെ പരസ്പരം ചേർന്നിരുന്നു. ചേച്ചി തുടർന്നു.  "ശരിക്കും  അങ്ങനൊക്കെ ഉണ്ട് കുട്ടികളെ. എന്നെ ശരിക്കും...

അയ്യപ്പാകോളേജിലെ പ്രേതം  ഭാഗം ഒന്ന്.  ഏതൊരു കലാലയത്തിനും കാണും, പാണന്മാർ പാടിപ്പതിഞ്ഞ  തലമുറകൾ കൈമാറിയ പാട്ടുകൾ പോലെ, ചില പ്രേതകഥകൾ. കാലാന്തരത്തിൽ ഒരു കുഞ്ഞു പ്രേതം വല്യ ഒരുയക്ഷിയായി, പനംകുലപോലുള്ള മുടിയും, ദ്രംഷ്ടകളും,കടവായിലൂടെ  രക്തം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന രക്തരക്ഷസ്സുമൊക്കെയായി തീർന്നിരിക്കും.  കഥയ്ക്ക്  പൊടിപ്പും, തൊങ്ങലും, അലുക്കുകളുമൊക്കെയായി  അലങ്കാരപ്പണികൾ ചേർത്തു  ഒരു ഭീകരത  വന്നിട്ടുണ്ടാകും. അത്തരമൊരു പ്രേതകഥ ഞാൻ പഠിച്ച  അയ്യപ്പകോളേജിനും ഉണ്ടായിരുന്നു. ·                          അന്നൊക്കെ പരീക്ഷാ കാലം ഞങ്ങൾക്കൊക്കെ ശിവരാത്രികളായിരുന്നു. തലച്ചോറിലേക്ക് അക്ഷരങ്ങൾ കുമിച്ചിട്ടു പറ നിറഞ്ഞ പോലൊരു അവസ്ഥയെത്തുമ്പോൾ, കൃഷിപ്പണിക്കിടയിൽ ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം പാടവരമ്പിൽ ഇത്തിരി മാറിയിരുന്നു വെടി പറയുന്ന കൃഷിപ്പണിക്കാരെപ്പോലെ ഞങ്ങളും കുറെ കഥകളുടെ ഭാണ്ഡക്കെട്ടുകളുമഴിച്ചു അങ്ങിരിക്കും.  പ്രേത പിശാചുക്കളുടെ കഥകൾ അക്കൂട്ടത്തിൽ പ്രാമുഖ്യം വഹിച്ചു. അത്തരം കഥകൾ എന്റെ ദൗർബല്യവുമായിരുന്ന...